To znowu ja. Co za niespodzianka 😉 Wiosna rozgościła się już chyba na każdym otaczającym nas skrawku ziemi. Przez okno zagląda do mnie las przenikający smugami słońca. Liście mają w sobie tę soczystość i świeżość, na którą zawsze tak czekam po zimowych odcieniach szarości. Z pozoru wszystko wydaje się normalne. Tak jakby przyroda nie robiła sobie nic z tego, co się obecnie wydarza. A jednak rzeczywistość jest już inna. Coś zmieniło się w świecie. …
Wtulone we mnie miękkie ciałko. Pachnące mlekiem i niewinnością. Jeszcze tak niedawno wypełniało moje wnętrze. Teraz uczymy się świata razem. Nic już nie jest takie samo jak dawniej. Nic już takie nie będzie. Bo macierzyństwo jest jak otrzymanie nowego wzroku. Odwrócenie perspektywy. Oczywistości, nagle przestają nimi być. Każdy spadający liść, lecący ptak i szyszka w lesie, stają się największym cudem. Łąka, park, drewniana ławka …
„Mieć kogoś, kto by mnie rozumiał – oto moja jedyna potrzeba życiowa.” To cytat z jednej z moich ulubionych książek Gabriela Garcii Marqueza „Miłość w czasach zarazy”. Te słowa nabierają teraz nowego wymiaru. Bo właśnie jest czas na zrozumienie, a nie podkreślanie różnic. Na jedność, a nie rozbicie. Czas na pomoc w czasach zarazy. No to zaczynamy! Chcę Ci dziś zaproponować wpisanie nowego zajęcia do swojego, na pewno już napiętego, grafiku. Zmieści się tam jeszcze. Na pewno. …
Są takie chwile, kiedy chciałoby się wyłączyć rzeczywistość. Nacisnąć przycisk i po prostu nie być tu i teraz. Nie widzieć. Przeczekać. Nie uczestniczyć. Jednak życie po prostu się dzieje. Takie jakie jest. Nie inne. To za oknem i w nas samych. Z pewnością nikt z nas nie pomyślałby, że przyjdzie taki czas jak dzisiaj. I wczoraj. I kilka tygodni temu. Wokół tona informacji o wirusie, zwiększającym swój zasięg. Prowadzącym nas w nieznanym kierunku. Można czuć obawę, niepokój, …
Długo zbierałam się na odwagę. Nie zliczę ile razy brałam kartkę, długopis i sporą garść zapału. Jednak zawsze pojawiało się coś. Dzwonek do drzwi. Zawartość garnka, która rozpaczliwie próbuje wydostać się na zewnątrz. Po co. Od jutra. Muszę wstawić pranie. Opłacić rachunki. Jeszcze tylko dokończę pracę i posprzątam zabawki synka. Obiad sam się nie zrobi. Telefon, usilnie przypominający o swoim nieustannym istnieniu. Internet, który krzyczy, że przecież omija mnie …
